Co ja właśnie widziałem? Gdzie właściwie byli bohaterowie tej gry… i dlaczego? Mam wprawdzie pewne swoje domysły, ale jak nigdy czekam na zalew różnych teorii i interpretacji od społeczności graczy, bo zapewne będzie ich sporo. Sceny, jakie się ogląda – i doświadcza – w grze Reanimal mogły się zrodzić tylko w jakimś wyjątkowo pokręconym umyśle… albo w sennych koszmarach. I właśnie ta druga opcja chyba bardzo tu pasuje, biorąc pod uwagę, że jest to kolejna gra twórców Little Nightmares.
Reanimal, Tarsier Studios/THQ Nordic, 2026.
Utrata praw do marki „małych koszmarów” ani trochę nie przeszkodziła Tarsier Studios robić tego, co stało się ich wizytówką. Fani dwóch pierwszych części Little Nightmares od razu rozpoznają znajomy styl, motywy i mechaniki, jakbyśmy nadal tkwili w tym samym uniwersum. Najbardziej zmieniła się chyba kamera, a po ostatnich narzekaniach mocno zmieniono walkę, czyniąc ją bardziej dynamiczną, ale jednocześnie też łatwiejszą. Ogólnie przejście Reanimal nie jest wielkim wyzwaniem gameplayowym, za to nie raz zaskoczy nas kolejną mechaniką, lokacją, kinowymi ujęciami i mocno surrealistycznymi motywami, które będzie się rozkmniać długo po zobaczeniu napisów końcowych.
Koszmarnie zagadkowe
Tak jest choćby z fabułą – nie tylko trudną do zrozumienia, bo wszystko jest tu na swój sposób symboliczne, ale też nie dającą jasno określonego celu rozgrywki. Dopiero z czasem zaczynamy wyłapywać te pomniejsze zadania, jak zdobycie benzyny do samochodu czy amunicji do armaty. Wiele elementów Reanimal może być albo dużą zaletą gry, albo jej wadą, zależnie od punktu widzenia i oczekiwań samochodu czy amunicji do armaty, natomiast główna oś fabuły, w której przewija się odnajdywanie i ratowanie trójki naszych przyjaciół oraz los zwłaszcza jednego z protagonistów, pozostają przedmiotem domysłów. Fakt, że nasi bohaterowie tym razem rozmawiają ze…